Liveshow 1 en 2 So You Think You Can Dance

door : Gerrit van Olst

Een zucht van verlichting…….. de eerste 2 liveshows zitten erop zonder ernstige letstels. Het klinkt misschien vreemd maar als verzorger kijk je heel anders naar een show dan als je toeschouwer of televisiekijker bent. Genieten kan ik totaal niet op zo’n avond omdat je veel te veel gefocust bent op het feit dat er geen blessures ontstaan tijdens alle optredens. Zeker na vorig seizoen toen Lorenzo tijdens de eerste show direct zijn mediale band afscheurde. De herhaling op dinsdagavond is een uitkomst wat dat betreft, kan ik lekker ontspannen met Helga kijken naar de koppels.

De aanloop naar de liveshows was er één met lichte en ook zwaardere blessures. Eerlijk is eerlijk het zijn geen watjes of doetjes hoor die dansers. Als ze bij me komen dan is er ook echt iets aan de hand, want niet dansen is geen optie voor ze. In de eerste twee trainingsweken zijn Hetty en Agar al in het ziekenhuis geweest om foto’s te laten maken aangezien ze beide erg veel pijn in hun voeten hadden en we een breuk uit wilden sluiten. Verder heeft Eldrich al een lichte scheur in zijn lies gehad en heeft Lise een gekneusde rib opgelopen met de uitvoering van een lift. We hebben korte lijnen met het Erasmus Ziekenhuis in Rotterdam zodat we de dansers optimale medische zorg kunnen bieden. Gelukkig was het in alle gevallen niets ernstigs en konden ze gewoon (maar dan wel met pijn) doorgaan met dansen.

Het leuke van al die pijntjes en kwaaltjes is dat je als verzorger de dansers beter leert kennen en dat je ook de mens achter de dansers ziet. Bijzondere gasten zijn het allemaal die dansers, stuk voor stuk, maar dat moet je volgens mij ook wel zijn wil je slagen als dansers. Je onderscheiden van de rest, eigenlijk dus niets anders als in de andere sporten. Wat wel een wezenlijk verschil is en me heel erg opvalt is dat dansers elkaar niet als concurrenten zien maar juist elkaar naar een hoger niveau tillen, daar zouden veel andere sporten weer iets van kunnen leren. Er is totaal geen haat en nijd tussen de finalisten sterker nog ze motiveren en peppen elkaar juist op. Wellicht dat ik maar eens een brug moet slaan tussen die twee culturen dus maar zo kans dat jullie binnekort Robert Gesink en Rene Ruitenberg zien hiphoppen langs de weg…………

Het moelijke van de show is het feit dat er elke week twee dansers naar huis moeten. De eerste show waren dat Joren en Cheroney en liveshow 2 moesten Jesse en Evelien hun spullen pakken helaas. Ook dan merk je de saamhorigheid binnen het team, het verdriet dat er weer twee lotgenoten wegvallen. Tjaaa ook dat ik het leven van een So You Think danser.

Maar na de vrije  O(de enige vrije dag voor de dansers) is er op dinsdagochtend weer de keiharde realiteit. Trainen, trainen en nog eens trainen. Een nieuwe stijl dus weer andere spieren die belast worden. Na de training mag ik dan zorgen dat alle spieren weer soepel worden en een volgende training aan kunnen. Ik besef me maar weer eens wat een schitterende baan ik heb……..wat een genade!

Op naar liveshow 3!!