Dag 16 De laatste loodjes

Vandaag dan de allerlaatste volle dag op de Sierra Nevada. Als ik terugkijk is de tijd voorbij gevlogen, ben echt blij dat ik een dagboek heb bijgehouden zodat ik het nog eens terug kan kijken. Je vergeet namelijk zo gauw dingen, of zou het met mijn leeftijd te maken hebben?

Voor vandaag stond er een training van 5,5 uur gepland. Vanochtend zoals elke dag om half tien vertrokken de renners voor de laatste lange rit. Het was wederom een erg warme dag met temperaturen beneden tot wel 35 graden. Ik had een volle koelbox met bidonnen klaargemaakt dus de mannen konden genoeg drinken. Na 5,5 uur training hebben ze ook nog even een half uur op de baan uitgereden hier op het complex. Moe maar voldaan stapten de “corridors” rond de klok van 4 uur van de fiets af, tijd voor een stevige lunch. Na de lunch heb ik Lars en Grischa gemasseerd en hebben we de plannen voor morgen doorgesproken met Louis.

Zelf heb ik vandaag 3,5 uur gefietst. Zoals gezegd stond vandaag de Alto de Monachil op het programma van mij. Die moest ik gereden hebben volgens de renners en Louis. En inderdaad wat een schitterende (en loodzware) beklimming.

Zo zien hier de plaatsnaamborden eruit

Ik weet niet of  jullie de film How The West Was Won kennen maar het leek net alsof ik middenin de film was terechtgekomen alleen ontbrak het herkenbare melodietje nog, je weet wel die met die mondharmonica. Prachtige rotsen links en rechts van me, schitterende vergezichten, mooie beekjes en zelfs ook slangen en hagedissen die over de weg kropen. Zo bijzonder om daar als eenzame fietser rond te rijden. Niet dat ik zo’n held ben hoor, integendeel zelfs, maar toch voelde het een beetje zo.

Is dit niet prachtig?

How The West Was Won

Is toch even iets anders dan op zaterdagmiddag door de Flevopolder rijden, hoewel het daar ook mooi is als alles in bloei staat. Maar dit is zo ongerept, zo puur. Kwam onderweg zelfs een echte schaapherder tegen, stond hij daar met zijn stok en onder hem lopend op de helling van de berg waren honderden schapen. En het plezier dat die man uitstraalde, ik moest gelijk denken aan David , dit kon niet anders dan een afstammeling van hem zijn. Hij had duidelijk zijn talent wel gevonden…

David's afstammeling met een paar schapen, de rest liep achter hem op de hellingen

De laaste training voor mij zit erop hier, en het was een hele speciale zoals jullie gelezen hebben. Ik vertrek morgenmiddag na de training van de renners, ze trainen namelijk nog 3 uurtjes, samen met Juanma Garate naar San Sebastiaan. Gamma woont daar en ik moet er ook zijn.Daar pik ik namelijk op zaterdagavond Robert en Laurens op van het vliegveld om samen met ploegleider Adri van Houwelingen 2 touretappes te gaan verkennen in de Pyreneen in de buurt van Pau. Ook hiervan zal ik verslag van uitbrengen. Ik ga mijn best doen om zaterdagmorgen nog een verhaal te schrijven over de vrijdag. Het is namelijk toch 900 km rijden vanuit hier naar San Sebastiaan. De overige renners vertrekken zaterdag met het vliegtuig richting huis.

Gelukkig zijn er nog klimgeiten genoeg om de kunst van het klimmen uit te leggen

 Na het avondeten hebben we een evaluatie gehad van de hoogtestage. De conclusie was dat we een heel goede stage hebben gehad. We hebben kunnen doen wat we wilden qua training, er zijn blessures of ziektes geweest, en iedereen heeft duidelijke progressie geboekt. Jammer dat Dennis Menchov wegens luchtwegklachten niet aanwezig kon zijn maar de mannen die hier zijn kunnen met een goed gevoel de puntjes op de i gaan zetten in de Ronde van Zwitserland in aanloop naar het evenement toe waar het allemaal om draait: de Tour de France. Wat zou het schitterend zijn als we heel veel oranje voorin gaan zien……….

De eindconclusie van mezelf is dat ik een schitterende tijd heb gehad hier. Een uitermate prettige groep renners om mee te werken, en hele prettige collega’s om mee samen te werken zowel trainer Louis Delahaije als mechaniekers Tim en Bart. Voor mij was het  een leerzame tijd en heel bijzonder om in aanloop naar de Tour de France deel uit te maken van de begeleiding rondom de Tourploeg. Vond het een voorrecht hier te mogen zijn. Ik hoop dat ik jullie een beetje heb kunnen meegeven wat ik hier gedaan heb en hoe de renners zich voorbereiden richting een belangrijke grote ronde.

Ik zou zeggen blijf lezen want ik zal ook de komende dagen verslag uitbrengen van de verkenning van de touretappes. Voor vandaag wil dan alleen nog zeggen:

Buenas noches amigos

De evaluatie van de hoogstestage Sierra Nevada 2010

Dag 15 Ontdek je talent

Je zult denken bij het lezen van de koptekst dat het om sporttalent gaat. Maar ik wil het breder trekken eigenlijk. De vraag die me vandaag bezig hield na de trainingen van alle sporters in de ochtend was hoe bijzonder en mooi het is en kan zijn dat iemand zijn talent ontdekt. Stel nu dat Robert Gesink uit een muziekfamilie was gekomen die totaal niets van sporten moesten hebben, dat zou toch doodzonde zijn geweest voor hem. Dan had hij waarschijnlijk na 3 blokfluit -lessen dat ding zo hard het raam uitgegooid dat de fluit nog uit 1 groot gat bestond. Wat ik hier eigenlijk mee wil zeggen is het feit dat ik ervan overtuigd ben dat ieder mens zo zijn talenten heeft, maar dat waarschijnlijk bij 90% dat talent nooit ontdekt is omdat hij of zij niet eens weet wat het talent is.

Lars Boom, zijn sportieve talent is gelukkig wel ontdekt

God heeft ieder mens talenten gegeven maar dat betekent natuurlijk niet dat we dan maar moeten gaan wachten tot het een keer voorbij komt. Nee ik denk dat we zelf op ontdekkingreis moeten gaan. Belangrijk is het om dingen te doen die je leuk vindt, die je energie geven, waar je persoontje het best tot zijn recht komt. Pas dan kun je met volle overgave je werk doen, omdat het dan namelijk geen opgave meer is, geen gevoel van elke dag opstaan en denken “daar gaan we dan maar weer”. Ik zie om me heen zoveel mensen die geen vreugde meer uitstralen, verbitterd door alle ellende die zich afspeelt in hun leven. Tuurlijk is het niet zo dat als je het talent ontdekt hebt je dan geen tegenslagen meer krijgt, maar je gaat heel anders tegen dat soort dingen aankijken als je weet van wie je het talent gekregen hebt………

God heeft met ieder mens een doel, ieder talent is daarom ook even belangrijk. En dat Wesley Sneijder nu toevallig goed kan voetballen en dat door miljoenen mensen bekeken wordt wil nog niet zeggen dat hij meer is als de persoon die buitenlandse mensen helpt om zich “thuis”te voelen in ons land. Nee ieder heeft zijn talent gekregen en als je erachter bent gekomen wat dat dan is, geniet ervan en wees er dankbaar voor en ga ermee aan de slag.

Tip van de dag: Zoek je eigen talent!!

Juanma Garate, alias Gamma. Zie ineens dat ik ook fotografisch talent heb.....

Na de wijze woorden nu even over tot de orde van de dag. Vandaag stonden er twee trainingen op het programma, de ochtendtraining van 2,5 uur met daarin 6 maal 5-6 minuten tempoblokken. Na afloop van elk blok werden er lactaatmetingen gedaan door Louis. Voor degenen die niet weten wat lactaat is, dat is het melkzuur wat aangemaakt wordt bij een zware inspanning, in de volksmond ook wel verzuring genoemd. Zal er niet te diep op ingaan.

‘s Middags stond er voor de mannen nog eens twee uur op het programma. Op het vlakke lijkt dat niet veel maar als je hier traint moet er altijd geklommen worden, dus altijd spanning op je spieren. En die spanning mocht ik er na afloop tijdens het masseren weer uitpoetsen. Vandaag waren Laurens, Robert en Juanma aan de beurt. Is altijd leuk om allerlei verschillende gesprekken te hebben over vanalles en nog wat met de mannen. Heel vaak niet eens over wielrennen. Om eerlijk te zijn vind ik dat het mooiste aan mijn vak. Erachter te komen wie de mens achter de sporter is.

Grischa Niermann, meesterknecht in zijn hele doen en laten

Zelf vanmorgen maar een klein uurtje gefietst, nog wel even 1 tempoblokje met de mannen gereden. Maar goed dat Louis bij mij geen meting heeft gedaan, want had het zuur nog in mijn oren zitten volgens mij. Ongelooflijk wat die mannen voor een power in de benen hebben. Werd voorbij gereden alsof ik stil stond. Dan kom je er gauw achter wat je talent NIET is……….

Morgen is voor mijzelf alweer de laatste fietsdag. Ik ga namelijk vrijdag al met de auto richting de Pyreneen om daar samen met Robert en Laurens twee etappes van de Tour de France te gaan verkennen. Zij komen zaterdag met het vliegtuig naar San Sebastiaan waar ik ze dan oppik. We blijven dan tot dinsdagmorgen in de omgeving van Pau. Daarna weer naar mijn lieverds Helga , Jacco en Britt toe in Oldebroek, mag dan ook wel weer na drie en halve week.

Morgen wil ik rond de 3 uurtjes gaan fietsen met daarin de beklimming van Monarchil, een schitterende klim die uitkomt in het stadje Monarchil een voorstad van Granada. Als het net zo warm is als de voorgaande dagen zal het wel weer een pittige klus worden.

Voor de mannen staat er morgen 5,5 uur op het programma met aansluitend nog op de baan wat tempo’s. Barredo gaat ook weer mee begreep ik. Trouwens zijn ploegmat Stijn Devolder is vanmiddag ook weer aangekomen hier, hij was hier voor de Ronde van Belgie (die hij overigens won) ook al een aantal dagen en blijft hier tot de Ronde van Zwitserland.

Vandaag is ook de Braziliaanse selectie zwemmen aangekomen op het complex. Denk dat het goed is dat ik vrijdag vertrek hier, op de een of andere manier hebben die Brazilianen altijd iets speciaals en ik bedoel natuurlijk niet de mannelijke zwemmers.

Lijkt me beter om me te concentreren op mijn eigen talenten………..

Buenas noches amigos

Dag 14 Afzien in de hitte

Guejar Sierra is een klim van 7 kilometer, op zich niet zo lang maar met een gemiddelde van 10% helling superzwaar. Er zitten stukken in van 20% !! en ik kan je vertellen dat die verschrikkelijk pijn gaan doen. Maar we hebben het gered en zijn fietsend bovengekomen. Het was echt afzien want het was daar ook nog eens 30 graden of misschien wel meer. Maar we hadden 1 mooi vooruitzicht: Na de Guejar Sierra moesten we nog 12 kilometer klimmen om bij complex te komen………. Straffe kost!! Maar echt een schitternde omgeving om door te fietsen met een mooi meer met stuwdam, prachtige beekjes vanuit de bergen. Dat verzacht de pijn natuurlijk wel.

Stuwdam in het meer

Prachtige rots in het meer, kon zo in een film zijn

Heb me vandaag ook maar eens gewogen want de broeken vallen onderhand van m’n kont af. Gaatjes bij de riem in maken en dat soort taferelen. Maar de weegschaal gaf 86 kg aan dat betekent dus al 5 kilootjes eraf hier.

Fietspad tussen de bergen in richting de Guejar Sierra

Na de training ben ik begonnen met masseren en heb Grischa, Lars en Juanma lekker losgemaakt. Ze kunnen er morgen weer tegen. Na het masseren stond er voor de mannen nog een romptraining op het programma. Lekker buiten op het veld in het zonnetje.

Romptraining op het veld

Na het avondeten was het dan zover. De grote strijd kon gaan beginnen. Een internationaal tafeltennistoernooi, met 1 grote afwezige namelijk “Gamma”. Hij was zogenaamd druk zei hij. Die truc kende ik al. Maar gelukkig was er een andere liefhebber niemand minder dan Grischa Niermann, jawel een Duitser, dus dat kom weleens moeilijk worden. Eerst even ingespeeld en vervolgens begonnen aan de match. Wie het eerst 2 games gewonnen had en games tot de 21 punten. De eerste set begon lekker, ik nam een voorsprong maar op z’n typisch Duits won Grischa nipt: 21-19. Van kant wisselen natuurlijk en tweede set gespeeld. Ik begon als de eerste set en bouwde de voorsprong rustig uit, dat zou me niet weer overkomen toch om weer op laatste moment te verliezen. Door tactiek beetje aan te passen trok ik de set naar me toe: 15-21. Dan de alles beslissende set. Ik begon nerveus en kwam al snel op achterstand en begon te denken hoe ik nog scherp kon worden. Ineens wist ik het, kreeg beelden voor me van de WK-finale 1974 waarin Nederland veel beter speelde maar toch verloor. Ik had iets recht te zetten hier voor de gehele natie, Ik zou en moest gewoon winnen. Met dat beeld in mijn hoofd vocht ik terug, punt voor punt kwam ik dichterbij. Sterker nog, ik pakte gewoon een voorsprong 19-16. Even spookte door mijn hoofd dat Duitsers uiteindelijk toch altijd winnen maar die gedachte probeerde ik snel om te zetten naar WK-finale. Niet weer verliezen, dat nooit weer. Grischa kwam terug tot 19-18, daarna maakte hij catastrofale fout waardoor ik op 20-18 voorsprong kwam. Zo dichtbij nu, eindelijk de schande uitgewist van ’74, ik begon te zweten. Opslag Grischa en volle concentratie bij mij, verdedigend spelen moest ik. Niet uit de tent laten lokken. De bal met slice teruggespeeld, Grischa dacht hetzelfde blijkbaar. Dan maar een topspin bal proberen………. Jaaaaaaaaaaaaaaaaaa game over ……. 18-21 in het voordeel van mij!! Eindelijk zijn we in Nederland van het ’74 syndroom af!!!!! Waar een hoogtestage al niet toe kan leiden.

Die hoogte doet echt wat met je……………………………..

Buenas noches amigos

Grischa in volle concentratie

Dag 13 Robert’s 24e verjaardag

Vandaag was al met al een heel bijzondere dag. Voornamelijk omdat Robert Gesink vandaag  jarig was en onze avond er daardoor heel anders uitzag dan de afgelopen twee weken maar het was wel supergezellig en leuk.

De dag begon zoals alle andere, ontbijten rond de klok van 8 en uiteraard Robert gefeliciteerd. Na het ontbijt de bidonnen klaargemaakt en eten en drinken in de volgauto gelegd. Omdat het toch een speciale dag was voor Robert hebben Bart, Louis en ik zijn fiets ook nog opgesierd. We hadden blikken bier in plaats van bidonnen op de fiets gezet, overal stickers op zijn frame geplakt en bevoorradingstassen met soort van cadeautjes aan de fiets gehangen.

Robert z'n versierde fiets

Uiteraard was het voor de renners weer keiharde realiteit. Jarig of niet, getraind dient er te worden. Na de 6 uur van gister hoefde er vandaag “maar” 5 uurtjes getraind te worden, maar dan wel met tempoblokken erin uiteraard. En ik moet bekennen dat ze vandaag allemaal toch een redelijke goede indruk maakten op me na afloop van de training. Na de lunch ( rond de klok van 4 uur) heb ik Lau en Robert gemasseerd. Morgen staat er een rustdag op het programma voor de boys dus dan komt de rest aan bod. We moesten vanavond op tijd klaar zijn want we waren door Robert en zijn vrouw Daisy uitgenodigd om mee te gaan eten in Granada. Daarover straks meer.

De jarige zelf bij de gepimpte fiets

Nadat de mannen voor de training vertrokken waren ben ik zelf ook gaan fietsen samen met Carlos Barredo. Toch wel bijzonder hoor besefte ik me onderweg. Fiets hier gewoon in de rondte met de winnaar van Classica San Sebastiaan 2009 en weet ik veel wat voor overwinningen nog meer als professional en we praten over vanalles en nog wat. Een heel interessant mannetje die Barredo, ten eerste heeft hij een prachtige aanstekelijke lach en ten tweede lijkt hij echt sprekend op die kleine van de Daltons. We hebben een uur en kwartier samen gefietst en vervolgens samen op terras koffie gedronken. En geloof me ik heb de tranen in mijn ogen gehad van het lachen. Ik zal een voorbeeld geven. Naast het terras waar we zaten zat een Pharmacie zaak, een apotheker dus, en daar zag hij door de ruiten een mooie medewerkster staan, zegt ie op z’n Spaans -Engels: “Gerriet ai tienk ai ghef toe bai some vitamiem cie” , dus “Gerrit ik denk dat ik even vitamine C moet kopen”, en dan zo’n schitterend lachie er achteraan. Is die gewoon een kwartier in de apothekerswinkel geweest en maar lachen door die etalageruit. Komt ie eruit en zegt ie ook nog “owhhh i forgot my vitamins” , moest hij weer terug. ‘s Avonds is hij ook met ons meegeweest uit eten in Granada.

Carlos "de Dalton" in actie

Zoals gezegd zijn we ‘s avonds met de groep en Barredo naar Granada geweest. Eerst hebben we wat gedronken daar op een plein want voor 9 uur hoef je daar niet te gaan eten want dan zijn de restaurants nog niet open.

Lekker op terras

Het plein waar we zaten op een gewone maandagavond!! Wat een drukte.

Vervolgens zijn we rond de klok van 9 naar het restaurant gelopen waar Juanma gereserveerd had voor ons. Normaal gesproken was het gesloten op maandagavond maar omdat wij kwamen gingen ze deze week wel op dinsdag dicht, zal wel typisch Spaans zijn denk ik.

Juanma zei vantevoren al dat het een goed restaurant was en daar heeft hij geen woord van gelogen. Wat een heerlijk eten hebben we daar gehad. Van voorafje tot toetje echt alles was zo lekker. Daar gingen mijn dagen van keihard trainen dan…… Uiteindelijk gingen we rond half 12 daar pas weg en moesten we nog 30km de berg op rijden richting ons complex. Dat betekende tevens dat ik pas om half 1 ‘s nachts aan mijn stukje kon beginnen voor m’n weblog. Maar vond dat ik toch aan mijn verplichtingen moest voldoen en deze leuke en bijzondere dag met jullie te delen.

De surprise voor Robert en Daisy in het restaurant

Morgen zoals gezegd voor de renners een rustdag maar voor Louis en mij staat er keiharde realiteit te wachten, namelijk de beklimming van de Guejar Sierra, een supersteile en zware beklimming. Vervolgens nog 12 kilometer door klimmen tot aan complex. Dan zullen de meeste kilo’s er wel weer af zijn denk ik die we vanavond erbij gegeten hebben…….

Buenas noches amigos

Granada by evening

Dag 12 Leuke reacties

Vandaag was weer een dag als vele voorgaande dagen. Het ritme zit er lekker in. Ze zeggen weleens dat voor topsporters hetzelfde geldt als voor baby’s om goed te presteren. De bekende 3 R’s oftewel Rust, Reinheid en Regelmaat. Ik kan gerust zeggen dat het met alle 3 de punten wel goed zit. Rusten kunnen de renners genoeg hier na de training en na het avondeten. Ik vind het altijd mooi te zien dat niemand tegen een renner hoeft te zeggen dat ie maar eens moet gaan slapen. Na het diner zo rond half tien stappen ze allemaal op en gaan naar bed toe, met de beentjes omhoog liggen. Er zijn sporten waar dat veel ingewikkelder is volgens mij. Qua reinheid zit het ook wel goed zowel lichamelijk als geestelijk. Vooral de rust rondom het complex is goed voor de geest. Er is hier echt niets te doen ‘s avonds buiten tafeltennis, poolbiljarten of tv kijken om. Maar daarvoor waren we ook niet hier gekomen.Wat betreft de regelmaat is het helemaal geweldig, iedere ochtend 8 uur ontbijt, ‘s middags na de training lunch en ‘s avonds om 8 uur diner. Daarna gaat de R van rusten weer in.

De vrouw van Robert (Daisy) en fysiotherapeut en vriend Cor van Panhuis

Vandaag stond er voor de mannen 6 uur training op het programma. Het was prachtig weer met temperaturen beneden in Granada tot over de 30 graden! Ik had vanochtend al vroeg een grote koelbox met bidonnen klaargemaakt aangezien met dit weer en de hoogte goed gedronken dient te worden. Uiteraard gaan er ook repen, gelletjes, en broodjes met vulling mee in de volgauto.

Vandaag waren er 2 speciale gasten mee met de volgauto. De vrouw van Robert Gesink en de fysio en vriend Cor van Panhuis waren overgekomen uit Nederland om morgen bij de verjaardag van Robert te kunnen zijn. Voor hun een mooie gelegenheid om eens mee te gaan met de auto en een training te volgen.

Zo rond de klok van 4 uur ‘s middags kwamen de manne weer terug op het complex. Je kon merken dat de training (en de warmte uiteraard) er flink had ingehakt. Na de lunch (hoewel lunch, het was ondertussen al half 5) had ik dus het nodige werk te doen. Het mooie was dat iedereen bij mij op de kamer was en we eerst de tijdrit van Giro hebben gekeken. Maar vervolgens was er de Champions League Handbal op Eurosport. Zullen jullie natuurlijk zeggen : Handbal????? Ja dat dachten wij eerst ook maar het grappige was dat het een Spaanse ploeg was ( uiteraard weer Barcelona) en een Duitse ploeg (Kiel) en in onze ploeg hier zitten Juanma Garate (Spanje) en Grischa Niermann (Duitsland). Rivaliteit alom dus en Robert en ik waren neutraal, hoewel we natuurlijk al wisten dat de Duitsers gingen winnen want zo gaat het altijd toch? En inderdaad op een typisch Duitse manier, Barcelona heeft de gehele wedstrijd bijna voorgestaan met 2-3 punten verschil, won Kiel in de slotfase toch nog de titel met ik geloof 35-33. Wat een handbalwedstrijd al niet teweeg kan brengen.

Zelf heb ik vandaag mezelf ook maar eens fiks pijn gedaan. Toen de jongens weggingen heb ik me omgekleed voor een lange duurrit. Ik had me voorgenomen om helemaal naar beneden te gaan en dan vanuit daar helemaal naar boven te rijden, ver boven ons complex nog. Het was erg warm beneden zoals gezegd dus het zweet gutste van mn voorhoofd. Voordeel was wel dat we bij team Ruitenberg een nieuwe kledingsponsor hebben die shirts heeft met een lange rits erin, dus heb alles maar opengeritst om zoveel mogelijk verfrissing te krijgen. Het eerste stuk naar beneden wil altijd wel maar ik kan je zeggen dat na bijna 2,5 uur klimmen met gemiddeld 6% je knieen goed pijn gaan doen. Onderweg kwam ik een Nederlandse camper tegen en die heb ik gevraagd of ze mijn helm mee wilden nemen naar de top. Moest ik ieder geval helemaal naar boven dacht ik bij mezelf want het is natuurlijk makkelijk om als je moe bent en langs complex komt om af te draaien. Maar uiteindelijk boven gekomen en had totaal 3 uur en 15 minuten op de teller staan toen ik terugkwam bij accomodatie waar we slapen. Een pittige training dus. Ik was 2,5 kg vocht verloren tijdens het fiesten, had me namelijk voor de tijd gewogen en na de tijd ook nog eens.

Morgen staat er voor de renners een training van 5 uur op het programma. Ik zelf ga met niemand minder dan Carlos Barredo van Quick Step een coffeeride doen, dus een uurtje fietsen en dan koffie drinkenop terras. Hij is een vriend van Juanma en zit altijd bij ons met eten en traint ook met de mannen mee. Hij heeft morgen rustdag en vroeg of ik zin had of mee te gaan. Daar hoefde ik niet zolang over na te denken. Snip en Snap gaan morgen op pad. Barredo is niet groter dan 1.65m en daar kom ik dan met m’n 1.91m. Zal een leuk gezicht zijn……

Als afsluiter van vandaag wil ik even zeggen dat ik het erg waardeer dat er zoveel leuke reacties binnenkomen van lezers van mijn weblog!! Ik hoop dat ik jullie een beetje kan mee laten beleven wat ik hier allemaal doe en zie. Kreeg vandaag zelfs een preek van iemand toegestuurd, echt schitterend, Prijs de Heer!! Ik wens jullie allemaal een fijne en gezegende werkweek toe.

Buenas noches amigos

ps: Ik ga echt mijn best doen om filmpjes te plaatsen maar lukt me nog niet. Kan ze wel maken al in Movie Maker maar opslaan lukt vervolgens niet. Tips zijn altijd welkom natuurlijk.

Dag 11 Alles voor de Tour!

Lars en Grischa hebben vandaag 1 training gedaan van 3 uur. Morgen sluiten ze aan bij de drie “musketiers” net zoals Carlos Barredo van Quick Step die sinds gisteren ook hier verblijft. Hij kent “Gamma” goed dus kan hij mooi meetrainen met de Oranje Trein.

Carlos Barredo van Quick Step

‘s Middags stond er voor de drie nog eens twee uur op het programma. En na de zware training van de ochtend kan ik je vertellen dat ze “naar de kloten” ( sorry voor woordgebruik, maar is de enige goede omschrijving) terugkwamen.

Bij ons (mechanieker Bart en mij) op kamer hebben we met de begeleiding naar de Giro gekeken later kwam daar ook Grischa bij. Uiteindelijk reden de jonkies van Rabo wederom een schitternde uitslag. Mooi om te zien dat ook de rest van de ploeg daar verschrikkelijk van geniet.

Mechanieker Bart van Gog vanaf nu mijn kamergenoot

Zo zie je maar dat alles niet vanzelf gaat. Keihard werken om goed te zijn in de Tour. Maar ook weer niet te vroeg in vorm zijn want dan ben je in op het belangrijkste moment over de topvorm heen. Lactaatmetingen, wattages, srm zo maar even een paar dingen die heel belangrijk zijn in deze fase. Duidelijk te merken dat trainer Louis Delahaije heel erg scherp aan het werk is. Alle kleine dingetjes constateert hij en stuurt bij daar waar nodig. Alles om iedereen in de Tour zo goed mogelijk te krijgen.

Zelf heb ik vandaag maar eens een rustdag gepakt. Voelde gisteren al dat ik vandaag niets moest doen, de beentjes voelden als lood. Wordt tijd dat Gesink mij maar eens gaat masseren dacht ik zo, zat ook al te denken om mijn “hoogte”-vriendin te vragen maar lijkt me bij nader inzien geen goed plan.

Heb vandaag eerst maar  “Thommie”  the black beauty schoongemaakt en vervolgens ook mijn verzorgersruimte eens grondig aangepakt. Alles blinkt en glimt weer.

Morgen is het voor iedereen een training van 6 uur dus wederom pittig. Maar goed, om in de termen van Mart Smeets te spreken: De Tour wacht op niemand………….

Ook in de GP Oldebroek wordt op niemand gewacht dus ga zelf ook maar eens een uur of 3 a 4 trainen. Mooi de tijd om van de dag des Heren te genieten. Een goede zondag gewenst vanuit een vandaag bewolkt Sierra Nevada. Morgen zal het warm worden.

Buenas noches amigos

Dag 10 Fietsen in de wolken op jubileumdag

Vandaag precies 12 jaar geleden heb ik mijn ja-woord gegeven aan Helga, 28 mei 1998. Ze zeggen weleens dat de tijd snel gaat maar als ik dan terugkijk dan is dat ook zo. Zoals met ieder huwelijk gaat het niet vanzelf, ook wij hebben onze ups en downs gehad. We hebben 2 prachtige kinderen mogen krijgen, Jacco en Britt en zijn eigenlijk rijk gezegend. Ik hoop dat er nog vele jaren mogen volgen ieder geval.

Vandaag precies 12 jaar mijn vrouw, Helga

Op deze jubileumdag dus stond er voor de mannen een rustdag op het programma.Dit hield in dat ieder zelf mocht weten wat hij ging doen. Het enige wat vast stond was dat er na afloop van de giro etappe op t.v. een romptraining (buik-en rugspieren) was.

Robert en Grischa zijn banden gaan testen ‘s ochtends, Lars is een uur op de baan gaan rijden op het complex en Laurens en Juanma hebben volledige rust gepakt. Ik had voor de mannen van 12.00 tot 14.oo uur de sauna afgehuurd hier omdat het goed voor het immuunsysteem is. Zeker hier op hoogte is dat erg belangrijk.

Robert Gesink, diep in gedachten over.........wellicht de Tour???????

Zelf zijn de trainer Louis en ik nog wel een rondje gaan rijden. Ondanks dat het erg koud en bewolkt was hier trouwens. Best raar eigenlijk want  helemaal beneden in het dal bij Granada was het gewoon zonnig en maar liefst 28 graden. Bij ons was het niet warmer dan 5 graden. Maar al met al toch ook wel heel mooi om eens door de wolken te rijden. Totaal hebben we denk ik zo’n anderhalf uur gefietst. Wel weer zo’n 50 minuten bergop gereden dus de beentjes voelden best wel zwaar de laatste paar kilometer. Na de training hebben we naar de Giro gekeken bij mij op de kamer met de renners. Ik zal even uitleggen wat er bij mij op de kamer allemaal staat aan spullen e.d. Uiteraard staat er de massagetafel maar het is ook gebruikelijk dat op de verzorgerskamer eten en drinken voor de renners staat. Dit is allemaal meegenomen vanuit Nederland in de truck die we meehebben. Uiteraard zijn dat geen zakken chips, borrelnoten, toastjes en dat soort vette etenswaren maar er staan hier vijgen, amandelen, fruitkicks, rijstewafels, amandelnoten en uiteraard winegums. Tevens heb ik altijd waterflessen hier staan die ze kunnen pakken.

De truck die we mee hebben

 Zoals gezegd was erna afloop van de Giro een rompsessie en terwijl ze bezig waren kwam ook Adri van Houwelingen , ploegleider van de Rabo, en mechanieker Bart van Gogh binnen. Adri is tijdens de Tour de France ook ploegleider en komt dus even kijken hoe de mannen ervoor staan en tevens een aantal dingen doornemen met de rijders m.b.t. de Tour. Adri blijft tot aanstaandedinsdag hier en Bart blijft tot einde van deze hoogtestage. Na afloop van de training heb ik Lars en Grischa gemasseerd en vervolgens zijn we met z’n allen gaan eten. Voor je het weet is de avond en de dag alweer om.

Morgen staat er weer een pittige dag te wachten voor de mannen. Tempoblokken van 10 minuten in een 2 uurs training in de ochtend en ‘s middags nog eens 2 uur duur. Denk dat ik zelf maar eens een rustdag pak of heel misschien even met Bart rondje rijden. Mooi de tijd om de afgelopen 12 jaar eens te evalueren…………

Wederom sluit ik af met de inmiddels legendarische woorden:

Buenas noches amigos

Dag 9 Mooie vrouwen en sport

Vandaag eens even niet beginnen met de stoere verhalen over hoeveel de renners trainen en hoe goed ik nu al berg op rij. Nee vandaag eens even een ander onderwerp waarin de meeste mannen naast sporten ook wel in geinteresseerd zijn: mooie vrouwen of om in sporters termen te spreken ”chickies”. Ja ben alweer anderhalve week van huis af dus begin ook zo onderhand m’n zwakke momenten te krijgen………….

Mijn nieuwe "hoogte"-vriendin?????????

Dit is dus nou mijn nieuwe “hoogte”-vriendin, haar naam is  Federica. Favoriete sport: zwemmen. Bekend van de t.v. Nee hoor Helga wees gerust, daar ben je veel te lief voor!! Het is niemand minder dan Federica Pellegrini, Olympisch kampioene zwemmen op de 200 meter vrije slag en wereldkampioen op dezelfde afstand. De Italiaanse zwemploeg vertoeft sinds maandag ook op het sportcomplex waar wij zitten. Ze kwam vanmorgen langs gelopen om een intervieuw te doen voor de Italiaanse televisie, dus heb ik de kans waargenomen. Het resultaat staat dus hierboven. Wat nog wel grappig is te melden is dat Federica op precies dezelfde dag als mij ( of was het nu ik??) jarig blijkt te zijn. Kwam erachter toen ik haar googlede.

Als we naar de kamers gaan komen we vaak langs het zwembad gelopen en kun je ze dus zien trainen. Dan krijg je toch ook diep respect voor de topzwemmers hoor kan ik je zeggen. Tweemaal per dag uren achter elkaar in dat zwembad op en neer zwemmen, altijd binnen, altijd dezelfde omgeving, altijd water en niet te vergeten altijd die chloorlucht. Maar goed dat is ook een keuze natuurlijk. maar niettemin diep respect!

Fietsparcours vandaag

Hebben de mannen van Rabo en ikzelf dan niets gedaan vandaag? Jazekers hoor en niet te zuinig ook. Na gisteren een training van 6 uur gedaan te hebben stond er vandaag 5 uur op het schema voor Garate, ten Dam en Gesink. Totaal zitten ze nu al aan 20.000 hoogtemeters! Ben benieuwd eigenlijk waar ik nu op zit, heb het niet bijgehouden.  Grischa en Lars hebben vanmorgen 2 uur getraind en vanmiddag ( na een heftige onweersbui met hagel) nog een uur. Na de training heb ik de drie mannen die 5 uur op de teller hadden gemasseerd.

Zelf ben ik vanmorgen eerst even naar het dorpje Pradollino op de fiets geweest om wat boodschappen voor de mannen te halen. Vervolgens besloot ik om maar eens naar het allerhoogste punt te fietsen wat hier mogelijk is op maar liefst 2950 meter hoogte! Robert was er al geweest en zei dat ik er ook maar eens heen moest gaan, echt een mooie klim. Halleluja dat heb ik geweten ook, je krijgt totaal geen lucht op zo’n hoogte en ook het stijgingspercentage was op stukken 20% of meer. En ik zal eerlijk zijn, ik moest 2 maal van de fiets af gewoon totalmente agatado oftewel helemaal kapot. Maar dacht bij mezelf ik zal en moet bovenkomen, en het is me gelukt. Ben echt trots op “Thommie” the black beauty. En het was meer dan de moeite waard alleen ook koud. Toen ik vertrok was het zonnig en warm maar eenmaal boven was de temperatuur niet hoger dan een graad of 5. Reed ik daar in mijn korte broek en shirt. Er is daar een of ander instituut met een hele grote schotel, een soort van sterrewacht volgens mij.

De mega grote schotel

De route richting "de schotel" , muren van sneeuw van een meter of 6

Al met al weer een mooie dag dus. Zo bijzonder om dit soort dingen allemaal mee te mogen maken en ik kan je zeggen dat het wat mij betreft nooit went hoor. Ik geniet elke dag en kan niets anders doen dan verschrikkelijk dankbaar te zijn. Dank U wel Vader……….

Rest mij niets anders dan te zeggen:

Buenas noches amigos

Dit soort uitzichten krijg je dan

Dag 8 Totalmente agotado

Helaas lukt het me nog niet om filmpjes te monteren en te plaatsen want dacht dat het gelukt was maar bleek dus niet zo te zijn. Sorry maar ga mijn best doen ze deze week te plaatsen. Je bent nooit oud genoeg om te leren toch?

Zoals gezegd zijn afgelopen nacht na een reis van dik 20 uur Grischa Niermann en Lars Boom aangekomen. Ze hebben vandaag uiteraard nog niet mee getraind met de renners die er al een week zijn. Ook voor hun geldt de regel dat er eerst rustig getraind dient te worden. 

Grischa Niermann (Duitsland)

De 3 renners die al een week hier zijn hadden vandaag een lange duurrit van 6 uur op het programma staan. Alessandro Valverde had al naar “Gamma” Garate gebeld of het goed was dat ze mee gingen, geen probleem natuurlijk. Die Valverde is echt mooi mannetje als ik die verhalen zo hoor van de jongens. Af en toe even laten zien die hij echt goed door soms als een “dolle” de beklimmingen op te rossen. En hij heeft er ook een gruwelijke hekel aan als er toerrijders mee gaan rijden dan trekt hij de gashendel even open zodat die eraf moeten. Hou wel van zulke acties.

Valverde die zijn jasje op kwam halen bij ons na de training.

Zoals gezegd gingen Grischa en Lars rustig een uurtje trainen en ze vroegen of ik meeging. Ach ik ben al een week hier dacht ik dus ben ik maar mee gegaan met de mannen. Amai dat heb ik geweten zeg. Eerst een kilometer of 12 dalen dat gaat altijd natuurlijk wel. Daarna natuurlijk ook weer 12 kilometer  klimmen en dat was andere kost. De eerste 8-9 kilometer gingen nog wel maar de laatste 3 was ik echt “totalmente agotado”. We kwamen namelijk 2 Spaanse wielrenners tegen die aan het trainen waren. Ze vonden het geweldig om met de Rabo-mannen mee te rijden en het bleken ook nog aardige rijders te zijn. Het tempo ging dus omhoog en tjaaa ik moest wel mee natuurlijk, want me eraf laten rijden in een losrij rondje dat laat ik me niet gebeuren. Uiteindelijk kwam ik samen met de mannen boven maar moest eerst even kwartiertje bijkomen. Daarna ben ik nog maar even een uurtje alleen geweest.

Lars Boom voor de training

Na terugkomst van de 3 renners op het complex ben ik Grischa en Lars gaan masseren. Vanaf nu komen de renners om de dag bij mij op tafel. Na het masseren even gezellig zitten praten met Grischa, “Gamma” en Louis bij mij op de kamer. Vervolgens genoten van een heerlijke warme maaltijd en vervolgens zijn de mannen naar bed gegaan.

Had me vandaag wel ingesmeerd maar het lijkt wel of de zon steeds sterker wordt hier. Ben nu echt zo’n duo-penotti, twee kleuren in een pottie- mannetje.

Ik ga maar weer eens naar m’n mandje want morgenvroeg wil ik vroeg op om spullen voor te bereiden voor de jongens. Kijken of ik nog weer van die mooie dromen krijg. En soms komen dromen nog uit ook…………..

Buenas noches amigos vanuit warm Spanje

Dag 7 Training met de renners

Vanochtend stond er voor de renners een uurtje losfietsen gepland. Een mooi moment dus om eens met de mannen mee te gaan, losfietsen moest ik nog wel bij kunnen houden. Ook Louis, de trainer, is meegeweest met de zogenaamde coffeeride. Vanochtend samen met Robert al even alle bandjes opgepompt en bidonnen op de fiets gezet. Om half elf reden we weg bij het trainingscomplex. Heb onderweg een mooi filmpje gemaakt want zo vaak zal het ook niet gebeuren dat ik met Gesink, ten Dam en Garate samen in Spanje een berg op ga rijden. Als je zo aan het fietsen bent met de mannen heb je het niet zo door maar later realiseerde ik me dat het best wel bijzonder is dat ik dit mee mag maken. Gelukkig reden ze niet te gek en konden we zelfs nog lachen onderweg. Zat ik daar helemaal geisoleerd in de kopgroep, 4 mannen van Rabo en 1 van Van Werven. Gelukkig loste ik Gesink en Garate nog en werd ik 2e in de sprint achter ten Dam, of had ik dat nu gedroomd?’………. Is namelijk ook een eigenschap van “op hoogte” slapen, en dat is echt zo. Gesink vertelde een paar dagen terug aan het ontbijt ook een schitternde droom die hij had gehad. Hij kwam aan bij zijn huis in Aalten en wat schetst zijn verbazing…….. staat Vicenze Nibali in zijn roze leiderstrui van de Giro de heg te snoeien van hem en de overige Liquigas mannen waren gras aan het maaien en de tuin te doen. Prachtig die “hoogte”-dromen.

 Op verzoek van de renners zijn Louis en ik ook even mee gaan koffiedrinken op een terras in het dorpje vlakbij ons complex aan het eind van hun training.

Samen "bakkie doen" op het zonnige terras

 Na de koffie en de tapaz (volgens “Gamma” is het normaal dat als je in Spanje drinken besteld je er ook gratis tapaz bij krijgt,en tjaaa we zijn Ollanders he) zijn de renners naar het complex gegaan en zijn Louis en ik nog helemaal naar boven gereden de Valetta op, die gaat tot zo’n 2800 meter. We konden op een gegeven moment niet verder omdat de weg versperd was met sneeuw. Echt schitterend om daar zo te fietsen.

In de middag kwamen er twee verslaggevers voor wat intervieuws en foto’s. Ook bij het masseren bij mij op de kamer waren ze aanwezig en hebben ze foto’s gemaakt. Louis is ‘s avonds naar het vliegveld in Granada gereden en heeft daar Lars Boom en Grischa Niermann opgehaald, die vanuit Californie zo doorgegaan zijn naar hier.

Morgen krijgen de drie mannen die er al waren een zware dag voor de kiezen. Er staat een extensieve training van 6 uur op het programma.

Moest vanmorgen haasten met me om te kleden voor het fietsen en vergat dus mezelf in te smeren. Je raad het al……een mooie rode aftekening op mijn armen en benen. Lijk nu echt een prof qua lijntjes op benen en armen nu het fietsen nog………

Ik zou zeggen Los Ballos oftewel Buenas Noches amigos