Op naar de finale van So You Think You Can Dance

De finalisten van SYTYC 2010 zijn afgelopen zondag bekend geworden. Lise, Natacha, Lorenzo en Floris mogen zondag gaan strijden voor €25.000 en een jaar lang gratis dansopleiding en een rol in de dansfilm Body Language die eraan zit te komen. Het is een zware battle geweest de afgelopen weken.

Floris is klaar voor de finale

Drie weken geleden moest topfavoriet Chico naar huis toe terwijl hij technisch gezien de beste danser was van alle finalisten. Ook moesten we veel te vroeg afscheid nemen van Racquel, een fantastische danseres, die zeker ook finalewaardig was. Maar ja ook voor haar gold dat er te weinig stemmen waren. Ergens misten deze dansers dus de klik met het stemmende publiek wat dus het einde van hun optreden in de show betekende. Ook Eldrick, de ex-gedetineerde, was een markant persoon. Maar eerlijk is eerlijk, hij was danstechnisch niet goed genoeg om in de finale te komen. In de halve finale moesten we afscheid nemen van twee absolute toppers namelijk Enora en Stefano, twee Belgen die danstechnisch maar ook als mens schitterende personen zijn.

Zo ziet de studio er op de dinsdagochtend uit na de liveshow

Maar wat een slijtageslag is het geworden. Echt diep en diep respect voor de dansers en danseressen. Zoals ik al zei kan menig sportman/vrouw een voorbeeld nemen aan de instelling van een danser. Het meest aansprekende voorbeeld is voor mij wel Lise. In de tweede week kneusde ze al een rib tijdens een lift en de meeste mensen weten wel wat voor pijn dat geeft. Weken lang heb ik haar ribben helemaal ingetaped en heeft ze op pijnstillers moeten dansen.Vervolgens was ze bijna hersteld en verrekte ze haar enkelbanden, weer iedere dag tapen. Ook Lorenzo klaagde over zowel zijn knie als zijn enkelbanden. Natacha die twee weken geleden zoveel spierspanning op haar bovenbenen had dat ze knieklachten kreeg kwam zo ook in aanraking met de keiharde realtiteit van zeven weken lang keihard trainen. Meters tape en ondertussen liters massageolie zijn er doorgaan de afgelopen twee maanden. En dat allemaal om op zondagavond tijdens de liveshow weer te kunnen knallen.

Lise en Natacha bespreken de choreografie voor aankomende zondag

Lorenzo en Floris poseren hier nog gebroederlijk naast elkaar, zondag zal dat wel anders zijn.........

Voor mij is maar weer eens duidelijk geworden dat dansen absolute topsport is. Hoewel ik het lang niet altijd eens ben met de arbeid-rust verhouding van de dansers vind ik het toch een hele mooie opdracht om te doen. Ben ook gevraagd om de dansers straks te gaan begeleiden tijdens de theatertour die ze gaan doen in januari in Amsterdam, Utrecht, Den Haag en Antwerpen. Maar eens kijken of we er prijstechnisch uit kunnen komen.

Wat ik me ook weleens afvraag is hoe God tegen al het dansen aankijkt. Mijns inziens zou het schitterend zijn om God te prijzen en te eren met mooie dansen op muziek ter ere van God gemaakt. Dansen is namelijk ook een talent wat je krijgt en wat je zeker mag gebruiken. Of God het goed vind om helemaal los te gaan op alle muziek vraag ik mezelf af…….. En of de dansers het ere van God doen vraag ik me ook af. Daarin schuilt ook direct het gevaar.

Maar goed we moeten ons natuurlijk afvragen of alle dingen die we zelf allemaal doen ter ere van Hem zijn. Laten we bij onszelf beginnen…………

Ik ga maar weers bij de trainingen kijken en de dansers behandelen. Ik zou zeggen allemaal kijken aanstaande zondag naar de finale van So You Think You Can Dance, het beloofd een schitterende show te worden waarin alle afgevallen deelnemers ook weer te zien zijn!!

Zelf zal ik zondag niet aanwezig zijn, ik ben namelijk 12,5 jaar getrouwd die dag, prijs de Heer!!!! Ik zal ‘s avonds heerlijk onderuit gezakt op de bank met Helga de show gaan bekijken. Aanstaande vrijdag hebben we een feesie met familie en vrienden.

Ciao Gerrit

Liveshow 1 en 2 So You Think You Can Dance

door : Gerrit van Olst

Een zucht van verlichting…….. de eerste 2 liveshows zitten erop zonder ernstige letstels. Het klinkt misschien vreemd maar als verzorger kijk je heel anders naar een show dan als je toeschouwer of televisiekijker bent. Genieten kan ik totaal niet op zo’n avond omdat je veel te veel gefocust bent op het feit dat er geen blessures ontstaan tijdens alle optredens. Zeker na vorig seizoen toen Lorenzo tijdens de eerste show direct zijn mediale band afscheurde. De herhaling op dinsdagavond is een uitkomst wat dat betreft, kan ik lekker ontspannen met Helga kijken naar de koppels.

Voorbereiding op "echte" podium voor liveshow1

De aanloop naar de liveshows was er één met lichte en ook zwaardere blessures. Eerlijk is eerlijk het zijn geen watjes of doetjes hoor die dansers. Als ze bij me komen dan is er ook echt iets aan de hand, want niet dansen is geen optie voor ze. In de eerste twee trainingsweken zijn Hetty en Agar al in het ziekenhuis geweest om foto’s te laten maken aangezien ze beide erg veel pijn in hun voeten hadden en we een breuk uit wilden sluiten. Verder heeft Eldrich al een lichte scheur in zijn lies gehad en heeft Lise een gekneusde rib opgelopen met de uitvoering van een lift. We hebben korte lijnen met het Erasmus Ziekenhuis in Rotterdam zodat we de dansers optimale medische zorg kunnen bieden. Gelukkig was het in alle gevallen niets ernstigs en konden ze gewoon (maar dan wel met pijn) doorgaan met dansen.

De spanning is te snijden..........

Het leuke van al die pijntjes en kwaaltjes is dat je als verzorger de dansers beter leert kennen en dat je ook de mens achter de dansers ziet. Bijzondere gasten zijn het allemaal die dansers, stuk voor stuk, maar dat moet je volgens mij ook wel zijn wil je slagen als dansers. Je onderscheiden van de rest, eigenlijk dus niets anders als in de andere sporten. Wat wel een wezenlijk verschil is en me heel erg opvalt is dat dansers elkaar niet als concurrenten zien maar juist elkaar naar een hoger niveau tillen, daar zouden veel andere sporten weer iets van kunnen leren. Er is totaal geen haat en nijd tussen de finalisten sterker nog ze motiveren en peppen elkaar juist op. Wellicht dat ik maar eens een brug moet slaan tussen die twee culturen dus maar zo kans dat jullie binnekort Robert Gesink en Rene Ruitenberg zien hiphoppen langs de weg…………

Lunchen tussen de trainingen door.

Het moelijke van de show is het feit dat er elke week twee dansers naar huis moeten. De eerste show waren dat Joren en Cheroney en liveshow 2 moesten Jesse en Evelien hun spullen pakken helaas. Ook dan merk je de saamhorigheid binnen het team, het verdriet dat er weer twee lotgenoten wegvallen. Tjaaa ook dat ik het leven van een So You Think danser.

Maar na de vrije  O(de enige vrije dag voor de dansers) is er op dinsdagochtend weer de keiharde realiteit. Trainen, trainen en nog eens trainen. Een nieuwe stijl dus weer andere spieren die belast worden. Na de training mag ik dan zorgen dat alle spieren weer soepel worden en een volgende training aan kunnen. Ik besef me maar weer eens wat een schitterende baan ik heb……..wat een genade!

Op naar liveshow 3!!

Zo bereidt Lorenzo zich voor op de nieuwe dansstijl

Kleding showen voor de camera

De dansers komen in videoclip van DJ Don Diablo

Eerste trainingsweek finalisten So You Think You Can Dance 2010

door: Gerrit van Olst

Na de lange selectie procedure vanaf afgelopen maart is van de week de 1e trainingsweek voor de finalisten begonnen. 18 dansers uit Nederland en Belgie gaan strijden voor de titel Meest Favoriete Danser van 2010. De namen mag ik nog niet noemen maar wat ik wel kan zeggen dat er zeel veel talent tussen zit. Het is een altijd weer leuk om te zien wat je allemaal voor moves voorgeschoteld krijgt als er muziek op staat in de chillroom van de dansers.

De chillroom van de finalisten

Zondag 3 oktober is om 20.00uur op RTL5 de bootcamp te zien in Moskou waar de uiteindelijke selectie gemaakt is van de 18 dansers. Stuk voor stuk toppers met ieder hun eigen dansstijl.

Afgelopen dinsdag kwamen alle dansers voor het eerst in de studio in Aalsmeer waar de trainingen en de liveshows dit jaar plaatsvinden. Wij hebben als fysiotherapeut (mijn collega Marsha Motta) en sportmasseur de intakes gedaan voor wat betreft het medische gedeelte. Voor ons is het belangrijk om te weten wat voor blessures en/of operaties de deelnemers al ondergaan hebben in het verleden. De ervaring van het vorige jaar heeft geleerd dat de trainingen heel wat vergt van de dansers zowel mentaal als fysiek. Zaak dus voor ons om de dansers mee te geven dat ze goed voor zichzelf moeten zorgen qua voeding en rust. Ik heb menulijsten gemaakt voor de lunches en avondeten zodat het aan juiste voedingsstoffen niet ontbreekt.

Na de loting welke koppels samen gaan dansen was het tijd voor de eerste koppeltrainingen. Nieuwe stijlen aanleren vraagt enorm veel van de spieren. De eerste dansers kwamen dan ook direct al met allerlei klachten aan rug en benen. Het zal bloed , zweet en tranen gaan kosten de komende weken……..

Dat dansen absolute topsport is had ik in de inleiding al verteld maar deze week werd dat regelmatig nog maar eens duidelijk. Trainingen van 8 uur per dag is heel gewoon, koppeldansen gevolgd door groepschoreo’s en dan weer dance for life moves. Ik ben blij dat ik vroeger aan de rand van de dansvloer ben blijven staan genietend van mijn drankje. Ach ja ……ieder z’n vak zullen we maar zeggen.

De leiding voor wat betreft het dansen is in handen van hoofdchoreograaf Roy Julen. Volgens hem is het niveau van de dansers dit jaar erg hoog. Ik zou zeggen ga allemaal kijken, het is echt de moeite waard!!

Hoofdchoreograaf Roy Julen tijdens groepschoreo

Zoals gezegd kan ik nu nog niets zeggen over de finalisten aangezien op 3 oktober de laatste selectie te zien is op tv. Komende week zal ik meer over de dansers laten zien en schrijven. De afgelopen week was ieder geval al een drukke week voor mij als verzorger. Een paar ziekenhuisbezoeken, tandartsen , ja inderdaad dat is de keiharde realiteit van danser zijn. En mocht je denken dat het softies zijn vergeet het maar…..It’s all in the game dat is wat ze zeggen en denken. En ik ben blij dit jaar er weer bij te mogen zijn, het is en blijft een topsportevenement met prachtige individuen. Je moet namelijk wel een beetje gek zijn om danser te worden volgens mij maar dan wel op een positieve manier bedoeld.

Volgende week meer nieuws over de trainingen, dansers, choreografen en natuurlijk mijn werk als verzorger. Verder heb ik nog iets leuks bedacht voor de dansers die graag eens naar een liveshow willen. Degene die de mooiste of meest ludieke dans of move op video vastlegt en naar me toestuurt voor 20 oktober ontvangt 2 kaarten voor een liveshow en een gratis sportmassage van mij.

Goed weekend en tot volgende week!

Gerrit van Olst

Team compleet en andere zaken……………..

door: Gerrit Zoomer

Het is alweer een paar dagen geleden dat ik het eerste bericht heb geschreven, oorzaak ligt grotendeels in het trage internet verbinding, en ook drukke werkzaamheden waardoor je s’avond niet altijd even fit bent om achter de computer te gaan zitten. Maar goed, ik probeer de draad weer een beetje op te pakken.

Het team is afgelopen zaterdag door de komst van de rest van het team op volle sterkte gekomen, de rest was dus het grootste gedeelte van de ploeg 22 sporters en begeleiders. Ook hun hebben een goede reis gehad en konden beginnen aan het tijdsverschil te overbruggen.

Na een dag relatieve rust hebben we maandag koers gezet richting het parcours, in de verwachting dat het in Australie lekker weer zou zijn werden we bij aankomst op het parcours getrakteerd op een fikse regenbui die ook het hele rondje duurde, komt ook nog bij dat het ook niet echt warm is hier, 14 graden.

Het was ook die dag waarop Anton [ broer van Marianne] jarig was, er was een kado gekocht waarvan het de bedoeling was om aan te bieden in Geelong, maar door de slechte weersomstadigheden kon dit helaas geen doorgang vinden, we hebben Anton maar meegenomen in de auto naar ons hotel in Torqay. Daar is dan ook het kado aangeboden voor zijn 28 e verjaardag.

Er is een deel van de begeleiding die ook sportief is aangelegd, of in aanleg spotief en ze doen er verder niets mee ? Maar onze dokter Robert is er een die veel sport, ook dinsdagmorgen erg vroeg is hij gaan rennen zoals hij dat zelf noemt. Na een half uurtje rennen moest onze dokter plots een sanitaire stop maken, een grote boodschap omschreef hij het zelf. Nu moet je ook weten dat hij als de spreekwoordelijke ”dood” is voor slangen en aanverwante artikelen, maar als de nood hoog is moet je snel actie ondernemen. Door de aanhoudende aandrang zocht hij een plekje in de duinen en vondt een mooi bordje om achter te zitten. Nadat e.e.a. met succes was afgerond heeft hij de pas de tekst gelezen op het bordje, keep out off this area, snakes all over the place, hij heeft nooit geweten dat ie zo’n sprint vermogen had, hij is er ook nog hard bij gaan zingen, want dat hadden zij hem ook verteld, als je veel lawaai maak blijven ze weg. Wat ik mij persoonlijk afvroeg is of hij wel papier bij zich heeft gehad.??????? Loopt wel gesmeerd. toch ?

Nou  dit waren dan weer een paar schermutselingen op de site, morgen hoop ik weer meer toe te kunnen voegen, ik hoop dat Karsten Kroon hier een verhaaltje wil schtijven over een vogel die hem tijdens de training heeft aangevallen. Het klopt ook inderdaad, want deze vogels schijnen te kicken op de helmen die de renners dragen, je ziet hier dan ook de local Aussies met sprieten op hun helm rijden, maar dit is ter afschrikking van deze Mc huppeldepup, maar later meer …………

Vanuit Torqay een hartelijke groet,    hoop dat ik er foto’s op kan zetten, maar het uploaden duurt nogal.

WK Melbourne 2010

Coach Johan Lammerts viert zijn 50e verjaardag in Geelong

door: Gerrit Zoomer

Na het verwerken van de jet-leg komt hier een eerste poging om verslag te doen van het WK in Melbourne. Eigenlijk is het WK in Geelong omdat alles hier te doen is, het enigste wat Melbourne te maken heeft met het WK is de start van de profs in Melbourne. Wij zijn op 22 september vertrokken vanaf Amsterdam ricting Melbourne, na een vlucht van 12 uur kwamen wij aan in Singapore, hier moesten wij ruim 4 uur wachten voor de aansluitende vlucht naar Melbourne die ook nog eens ruim 6 uur in beslag nam. De reis is opzich erg goed verlopen., tijdens de vlucht probeer je al iets te doen om het ritme van Australie te pakken, iedereen had een protocol ontvangen thuis om zich er op voor te bereiden door iets eerder naar bed te gaan en vroeger op te staan, na vertrek uit Amsterdam om 11.30 hebben wij geprobeerd om 4 a 5 uur na vertrek te gaan slapen omdat dit ogeveer overeen kwam dat men in Australie te bed zou gaan. Bij de een lukte het beter als de andere moet ik zeggen, mijzelf bracht het niet veel slaap tenminste, de kunst was wel om de vlucht van Singapore naar Melbourne wakker te blijven maar dat gaf wel problemen voor sommigen. Onze chef ‘d mission die dacht het met ”gamen” op te lossen, hij presteerde het om ruim 3 kwartier met de afstandbediening in zijn handen recht voor het scherm te blijven zitten zonder dat er ook maar iets bewoog op het scherm, op de vraag welk ”level” hij had gescoord was het antwoord nul omdat volgens hem hij al die tijd het had bestudeerd?? Wij met de selectie slapen in Torquay dat is een km of 30 vanaf Geelong aan de paccific ocean. Het hotel is oke en we delen het hier met nog 3 andere landen te weten Canada , Noorwegen en de Verenigde staten, de delegatie’s bestaan gemiddeld uit 35 personen dus is het best wel druk kun je zeggen maar het hotel is groot genoeg en men loopt elkaar niet voor de voeten alleen tijdens de maaltijden is iedereen verzameld maar ook hier gaat het na enige aanpassingen goed. De eerste trainingen zitten er ook alweer op, de dag na aankomst hebben ze s’middags licht getraind, ze zijn de tijdrijders die in de eerste shift zaten, te weten, Regina Bruins, Marianne Vos, Koos Moerenhout, Jos van Emden, Martijn Keizer en Tom Dumoulin, na de training hebben Sjef van Engelen [collega masseur],en mijn persoon de massage verzorgd, en daarna was het zaak om wakker te blijven tot het diner, moet zeggen dat het voor de meesten wel gelukt is, daarna nog een beetje doorkletsen en weer naar bed. Later meer…………..groet Gerrit

Alle dames waren op het feestje van Abraham..........

So You Think You Can Dance 2010

door : Gerrit van Olst

Na een drukke maar hele mooie zomer met hele mooie opdrachten als Wereldbeker roeien in Luzern, wielerklassieker San Sebastiaan (Spanje) en Tour de Limousin (Frankrijk) en twee trainingskampen met marathonschaatsploeg van Werven in Nederland en de Ardennen gaat voor mij het najaarsseizoen beginnen.

Net als vorig seizoen ben ik ook dit jaar weer als verzorger actief voor de dansers van So You Think You Can Dance 2010. Tot vorig jaar had ik niet zoveel met dansen, Ik was meer zo’n type die aan de rand van de dansvloer stond te kijken naar vrouwelijk schoon. Ik zag dansen ook nooit als topsport maar meer als een beetje raar doen op muziek. Maar die mening is bij mij heel snel veranderd. Na de eerste trainingsweek voor de liveshows van vorig jaar was ik helemaal om. Wat heet zeg………. 9 a 10 uren per dag keihard trainen, vele choreo’s in je kop stampen, nieuwe stijlen leren en nooit maar dan ook nooit klagen. Elke spier van het lichaam wordt getraind en na de trainingen kwam het heel vaak voor dat ze individueel nog een uurtje doorgingen. Dus mij hoor je niet meer zeggen dat dansen geen topsport is. Sterker nog ik denk dat vele sporters er iets van kunnen leren. Je ziet maar dat je nooit te oud bent om te leren…….

Afgelopen maandagavond heb ik kennis gemaakt met het productieteam en de overige medewerkers aan het programma. De live-uitzendingen en trainingen vinden plaats in Aalsmeer in de studio’s waar voorheen Joop van den Ende produkties zat. De liveshows starten op zondag 10 oktober om 20.00 uur en vervolgens iedere zondag met de finale op 28 november. Aanstaande dinsdag starten de trainingen voor de 1e liveshow. Ik ga de dinsdag en de donderdag naar de studio’s om de dansers te verzorgen in de vorm van massages, wondverzorging en overige blessurebehandelingen tot aan de finale. Af en toe zal ik ook bij de liveshows aanwezig zijn.

Ik kijk er alweer naar uit om aan de slag te gaan. Het zal een harde leerschool worden voor de dansers maar daarentegen ook een hele leerzame en nuttige tijd. De weg om de top te halen gaat niet over rozen ook niet voor dansers. Om jullie zoveel mogelijk op de hoogte te houden probeer ik zoveel mogelijk een verslag doen hier op het weblog. Afhankelijk van wat ik publiceren mag van de produktie zal ik er ook foto’s bij plaatsen.

Hieronder nog een aantal foto’s van evenementen die ik in de zomer gedaan heb:

Prachtige houten brug in Luzern , WB Roeien

De mooie roeibaan in Luzern

Robert Gesink voor de start in San Sebastiaan

Ronald Waterreus als gast van Rabobank in Tour de Limousin

De marathonschaatsploeg Ruitenberg onderaan de Redoute

De schaatsers op fiets bovenop de Redoute

Giro Donne 2010

Wij willen als Preaz via deze weblog laten zien wat wij doen als verzorger/masseur van de verschillende onderdelen die wij op diverse plaatsen in het land verzorgen en begeleiden. 

Dat betekent dat wij jullie impressies zullen geven van onze werkzaamheden zoals op de ”Bosbaan” in Amsterdam waar we roeiers begeleiden. Gerrit van Olst is onlangs meegeweest naar de wereldbeker in Luzern. De nationale waterpolodames op hun centrale training in Zeist, onze werkzaamheden op Papendal [CTO], waar we de tafeltennisselectie’s [dames en heren] masseren, evenals de nationale mannen rolstoelbasketballers die bezig zijn met een jong en gretig team op te bouwen. Dan nog de verschillende sporters met een A, B, of HP status, zoals moderne vijfkamper Kelvin Hilgerholt, de nationale wielerbaanploeg, bezig met de opstart richting het WK 2011 in Apeldoorn en de Olympische Spelen in Londen wat natuurlijk voor bijna alle voornoemde sporters aan de orde is. Ook de verschillende mannen en vrouwen van de BMX ploeg van Bas de Bever. Dan is er ook het jonge ”Golftalent” Anne van Dam, en o.a. Jan Wuytens speler van FC Utrecht. 

Kortom het is een breed scala van uiteenlopende sporten die wij begeleiden maar die ons ook steeds beter maakt door inzicht te krijgen in de belasting en belastbaarheid van de verschillende sporten. Preventie is volgens ons het sleutelwoord hierin, door onze ervaringen kunnen wij sporters handvaten geven om zuinig op hun lichaam te zijn, goede verzorging in zijn algemeenheid is een ”pre”, en massage is daar zeker een onderdeel van. 

Via deze website/log, willen wij ook zeer zeker de sporters zelf aan het woord laten komen om iets over ”hun” sport te vertellen, hoe het dagritme er uit ziet met training, school, verzorging, etc.. Wij denken dat je veel van elkaar kunt leren en zodoende respect voor elkaars sporten krijgt, en ook je voordelen er mee kunt gaan doen hoe die ander er mee omgaat.  

Binenkort zal hier een uitgebreider verslag komen van de ronde van Ialie voor dames zoals die onlangs is verreden, de start was op 2 juli 2010 in Trieste. 

Een paar foto’s vooraf om even een idee te krijgen hoe het de dames vergaan is, Marit Huisman, Roxanne Knetemann, Anne van den Breggen, Marianne Vos, Chantal Blaak, Lucinda Brand, Sanne van Paarsen, en Annemiek van Vleuten.  

De begeleidig bestond uit Johan Lammerts coach, Frans den Brouwer en Leo van Anrooy mecaniciens, en John van den Broek en Gerrit Zoomer verzorgers.

groet Gerrit Zoomer. 

Laatste dag Tourmalet en terugreis

Zo ik ben weer terug in Oldebroek. De reis was wel lang maar is voorspoedig verlopen gelukkig. Nu zit het er dan echt op en kan ik weer genieten van mijn vrouw en kinderen.

Afgelopen maandag hebben we als afsluiting de Tourmalet verkend. Van alletwee de kanten hebben Robert en Laurens de col uit de buitencategorie beklommen. Dit jaar wordt voor de 100e keer de Pyreneeen aangedaan in de Tour en vandaar dat de bekende Tourmalet 2 maal beklommen dient te worden. De NOS is de hele dag ook met ons mee geweest en heeft prachtige beelden gemaakt en een intervieuw afgenomen van Robert voor Studio Sportzomer straks tijdens de Tour de France.

Robert en Laurens tijdens de beklimming

De NOS-ploeg in voorbereiding op intervieuw met Robert

Ik heb tijdens de beklimming ook nog weer schitterende filmbeelden gemaakt. Nu ik thuis ben kan ik mensen raadplegen die er verstand van hebben hoe ik die mooie beelden op mijn  weblog krijg. Komende week zijn de beelden dus te zien hier en blijf dus kijken.

Ook de Pyreneeen zijn heel mooi......

Mooie blauwe lucht bij beklimming van de Tourmalet

Na de training zo rond een uur of 2 ‘s middags hebben we samen met de NOS-ploeg een heerlijke pizza gegeten in een Italiaans restaurant onder aan de bekende col de Tourmalet. Daarna was er dus tijd voor het intervieuw met Robert. Ik had mooi de tijd om de auto gereed te maken om de lange terugreis te gaan beginnen. De fietsen van Robert en Laurens moesten mee dus moest nog even passen en meten in de Skoda Octavia stationwagon. Zo rond half 5 ´s middags kon ik beginnen aan de reis en zijn de renners samen met Adri van Houwelingen naar Bordeaux gereden om daar de volgende morgen per vliegtuig naar Nederland terug te keren.

Ik zelf had besloten om voorbij Parijs te komen en dat betekende dus nog dikke 950km te gaan. Het werd een lange en best wel vermoeiende rit aangezien ik de hele dag ook al achter de mannen had aangereden. Ik kwam uiteindelijk ´s nachts om kwart voor 2 aan in hotel net voorbij Parijs. Zo hoefde ik dan de volgende dag niet in de files in en om Parijs aan te sluiten en was ik lekker op tijd thuis.

De volgende ochtend (dinsdags dus) heb ik eerst even een Frans ontbijtje naar binnen geschoven (niet veel bijzonders overigens) en heb vervolgens de terugreis aanvaardt. Vroeg in de middag was ik bij de centrale plaats van de Rabobank Wielerploeg in Budel waar ik de fietsen achtergelaten heb en mijn eigen fiets, die met de Truck meegekomen was, weer ingeladen. Daarna naar Adri zijn huis gereden in Zaltbommel om hem op te pikken zodat hij me naar huis kon brengen en alles weer op zijn plaats kwam. We kwamen rond 6 uur ´s avonds aan in Oldebroek. Helga en de kids stonden al met smart te wachten, gelukkig maar ze hadden me gemist dus……….

Woensdag kreeg ik al direct de vraag of ik nog een paar wedstrijden kon doen voor ze. Heb besloten om sowieso Classica San Sebastiaan te gaan doen en er een paar dagen met Helga aan vast te knopen als vakantie. Blijkbaar is de samenwerking goed bevallen.

Nu weer lekker aan de slag met mijn andere activiteiten als sportmasseur. Woensdag heb ik thuis weer een aantal mensen behandeld, donderdag in Utrecht bij Sport Medisch Centrum Medicort mijn mensen behandeld en vrijdag de gehele dag bij de nationale roeiselectie geweest op de Bosbaan in Amsterdam. Wat heb ik toch een heerlijke baan…………….

Door de vele positieve reacties die ik heb gekregen op mijn stukjes en het plezier wat ik er zelf aan beleefd heb ga ik gewoon door met het bijhouden van mijn weblog. Zo zal ik een verslag doen van een dagje Bosbaan bij de roeiers en roeisters, een dagje nationale selectie waterpolodames, een artikel over de schaatsploeg team Ruitenberg waar ik werkzaam ben en alle bijkomende activiteiten. Zo heb ik gister te horen gekregen dat ik dit jaar weer het t.v programma So You Think You Can Dance mag doen als masseur.

Ik zou zeggen blijf kijken als je op de hoogte wilt blijven en je ook mijn zelfgemaakte filmpjes bewonderen wilt. Dan wil ik nu afsluiten met de volgende woorden,

Goed goan makkers!!!

Voor degenen die mij niet kennen...........

Dag 19 Verkenning 3 cols

Zo mijn eerste nacht en dag in Frankrijk zit erop. Heerlijk geslapen op megagrote kamer. Vanochtend om 8 uur een uitermate goed ontbijt gehad, want dat wisselt nog weleens in Frankrijk. We zitten in de bekende plaats Pau een redelijk grote stad, al meerdere malen aankomstplaats van de Tour geweest begreep ik van Adri van Houwelingen.

Ploegleider Adri van Houwelingen, geconcentreerd rijdend door de Pyreneeen.

Gisteravond toen ik ging slapen regende het al hier en vanmorgen was het niet anders. Maar ja zoals al eerder gesproken, de Tour wacht op niemand dus vandaag gewoon verkennen geblazen met de fiets. We zijn eerst met de auto naar de voet van de Port de Bales gereden, dit is de slotklim van de 15e etappe, maar wel eentje van de buitencategorie. Ondanks miezerige weer toch een mooie rit met laaghangende wolken in de toppen van bergen.

Mooie plaatjes ondanks de regen

Overstekend wild, het mooie was dat wij met de auto er nog net langs konden maar de journalist van het AD moest toch echt even wachten.

Na de geel oranje woestijnachtige grond in het zuiden van Spanje is het hier toch heel anders. Mooie groene landerijen en bergen. Alles heeft zo zijn charmes merk ik wel. Best raar als je zo de beklimmingen rijdt met de auto en de rijders voor je, wetende dat over ruim een maand hier de strijd ontketend, waar het hele peloton overheen moet en waar vele miljoenen mensen aan de t.v. gekluisterd zitten.

Journalist Schmale van het AD.

Robert en Laurens aan het voorbereiden op het klimwerk

Na de beklimming en afdaling van de Port de Bales stond de beklimming van de Col de Preyresourde op het programma. Dit is de klim direct vanuit het vertrek van de 16e etappe. Na deze beklimming volgt de col d’Aspin een klim van de 1e categorie, deze hebben we per auto gereden na eerst lekkere pannekoeken te hebben gegeten in een echt Frans eettentje bovenop de Peyresourde.

Typisch Frans eettentje bovenop de Col de Peyresourde

 Na afloop van de verkenning van de Aspin zijn we richting prachtige hotel gelegen in Pau. Daarna eerst Robert gemasseerd, omdat hij nog een intervieuw had, en vervolgens Laurens onder handen genomen. Daarna heerlijk gegeten.

Morgen dan de laaste dag van beide trainings/verkenningsstages. De Tourmalet, bekend bij iedere wielerliefhebben, gaan we morgen van twee kanten beklimmen. Deze staat namelijk in 2 etappes op het programma aangezien het jubilieumjaar is voor de Tourmalet in de Tour de France.

Na afloop van de training vertrek ik met de auto richting Nederland, op naar Helga en de kids!! Kijk er echt na uit om ze weer te zien, hoe leuk ik het ook heb gehad hier ben ook blij weer naar Oldebroek te gaan, back to my roots. Ik kan gerust zeggen dat ik een supertijd heb gehad, de weken zijn me voorbij gevlogen. Heel veel indrukken opgedaan en toch alvast een voorproefje van de komende Tour mogen proeven. Nogmaals tot nu toe is alles super verlopen, geen valpartijen, geen zieken of wat dan ook. Ik kan niets anders dan zeggen : Prijs de Heer! Ga vanavond maar eens een preek opzoeken en opwekkingsmuziek luisteren. Ere wie ere toekomt!!…………………..

Ik zal morgen proberen nog een verslag uit te brengen maar dat is afhankelijk tot hoever ikkom qua rijden. Wil namelijk dinsdag niet te laat thuis zijn want anders slapen de kids natuurlijk.

Voor de rest wil iktoch alvast zeggen dat ik mijn ervaringen als sportmasseur wil delen met jullie. Ik vond het namelijk erg leuk om te doen en heb heel veel leuke reacties gekregen. Ik wil dan ook iedereen bedanken voor de reacties en voor het lezen. Ik hoop dat jullie blijven lezen en als er vragen zijn of opmerkingen laat gerust een bericht achter of stuur mij een mail op gerrit.o@preaz.nl . Ik wil ook nu afsluiten met de woorden:

Bon soir amigos (of wat is het Franse woord voor vrienden eigenlijk?)

De Pyreneeen in de wolken

Vond dit wel bijzonder plaatje met dat paaltje tussen de bergen in.

Dag 17+18 Vertrek Sierra Nevada en aankomst Pau

Zo de lange reis naar eerst San Sebastiaan in Spanje en vervolgens naar Pau in Frankrijk (Pyreneeen) zit erop. Alles is gelukkig meer dan prima verlopen en ik ben weer een ervaring rijker kan ik je zeggen.

Zoals gezegd was gistermorgen voor de renners de laatste training in de Sierra Nevada. Totaal hebben ze ongeveer 3,5 uur gereden. Na afloop van de training was het snel inpakken geblazen want ik moest al met al toch nog een kleine 950km naar San Sebastiaan rijden samen met “Gamma” Garate.

De mannen voor de laatste training op hoogte

Zoals gezegd is mijn verblijf met twee dagen verlengd. Robert Gesink en Laurens ten Dam zouden begin mei al twee etappes van de Tour verkennen in de Pyreneeen maar doordat toen de bergpassen waren afgesloten vanwege hevige sneeuwval heeft de ploegleiding besloten om het aansluitend aan de hoogtestage te doen aangezien er anders geen tijd meer was i.v.m. Ronde van Zwitserland. Zij vlogen dus vanuit Granada via Madrid naar San Sebastiaan waar ik ze op zou pikken met de auto.

Aangezien Garate op 2 km van het vliegveld woont en zaterdagmorgen nog een afspraak had is hij met mij meegereden met de auto. Totaal 7,5 uur hebben we erover gereden en aangezien we half 3 vertrokken waren ‘s middags waren we al om 10 uur ‘s avonds bij zijn huis. Daar heb ik dan gelijk gemerkt hoe de Spaanse gastvrijheid is. Ten eerste heeft hij voor mij een hotel geregeld in zijn woonplaats Hondarribia waar het vliegveld van San Sebastiaan ligt. Vervolgens kwamen we aan ‘s avonds en zei hij dat we samen uiteten gingen want ik was te gast in zijn woonplaats. 3 weken samen doorgebracht dus ik zei dat het niet nodig was en ik mijn plan wel trok. Maar zo werkt het dus niet. We hebben heerlijk gegeten in een gezellig restaurant daar. Zaten we om elf uur aan een warme maaltijd. Mar we waren niet de enigen , het is namelijk zo dat de Spanjaarden voor 9 uur ‘s avond niet warm eten, hij lachte ook toen ik vertelde dat we in Nederland meestal rond 6 uur ‘s avonds warm eten.

Prachtig te zien hoe de wolken tegen de bergen blijven hangen net voor San Sebastiaan

De volgende ochtend(zaterdagochtend) heb ik eerst een wandeling gemaakt langs het water van Hondarribia.Wat een schitterende plaats aan de Middellandse Zee. “sMiddags naar San Sebastiaan gereden want zo vaak zal ik hier ook niet komen en vervolgens ook nog naar Jaitzekebel gereden, de berg in de Classica San Sebastiaan, daar heerlijk rondgewandeld het het bekende kerkje bezocht wat boven op de berg staat.

Het kerkje op de Jaitzekebel

‘s Avonds om 18.30 heb ik Robert en Laurens opgepikt van het vliegveld om vervolgens door te rijden naar Frankrijk naar de Pyreneeen naar de bekende plaats Pau. We kwamen aan om half 9 en Adri van Houwelingen was al eerder gearriveerd. Samen heben we toen gegeten en de komende dagen besproken. Morgen gaan we de eerste klim verkennen. Er gaan journalisten mee van het AD en maandag zullen ze van de NOS Robert gaan volgen als oorbereiding op de Tour de France.

Jullie weten ieder geval dat we goed zijn aangekomen in Pau en ik zal de komende verslag uitbrengen wat hier allemaal doen en beleven. Ga nu lekker het Franse mandje in en sluit af met:

Buenas Noches amigos of wordt het nu Bon Soir?????